امام حسين عليهالسّلام ميدانست كه اگر اين حركت را نكن، اين امضاي او، اين سكوت او، اين سكون او، چه بر سر اسلام خواهد آورد. وقتي قدرتي همه امكانات جوامع و يا يك جامعه را در اختيار دارد و راه طغيان پيش ميگيرد و جلو ميرود، اگر مردان و داعيهداران حق در مقابل او اظهار وجود نكنند و حركت او را تخطئه نكنند، با اين عمل، كار او را امضا كردهاند؛ يعني ظلم به امضاي اهل حق ميرسد، بدون اين كه خودشان خواسته باشند. اين گناهي بود كه آن روز بزرگان و آقازادگان بنيهاشم و فرزندان سردمداران بزرگ صدر اسلام مرتكب شدند. امام حسين عليهالسّلام اين را برنميتافت؛ لذا قيام كرد.
