در شب عاشورا در آن حديثي كه روايت ميكند كه حضرت زينب كبري عليهاسلام رفت و در كنار خيمه امام حسين ديد كه حضرت يك شعري را با خودشان ميخواندند كه حكايت از اين ميكرد كه در آخر عمرشان است، و زينب عليهالسّلام گريه كرد و ناراحت شد. در همين حديث هست كه امام حسين داشتند شمشيرشان را آنجا تعمير ميكردند و آماده ميكردند ـ آمادهسازي ـ يعني امام حسين نميگفت كه حالا ما كه فردا بالاخره يك ساعت زودتر يا يك ساعت ديرتر رفتني هستيم، حالا اين شمشير يك ذره هم كُند بود بود، نخير در راه خدا شمشير نيروي رزمنده نبايد كُند باشد، يعني تواناييهاي او بايد در حد اعلاء و حداكثر باشد.
