نادیا حیدری كسي ميبرد سمت خيمهها نعش نگاهت را و در جام شفق ميريخت طعم تلخ آهت را تو زانو ميزدي بر خاك و پشت آب خم ميشد و ميبوسيد لبهاي عطش چشم سياهت را تو در رقص جنون و مشك اشكافشان و دل بيتاب چه زيبا ياوري كردي امير بيسپاهت را كبوترهاي دستت را كه پر دادند، ناليدي؛ «بيا خورشيد تنهايم! بيا، كشتند ماهت را» و آنسوتر بدون جذبة دستان سرسبزت به قربانگاه ميبردند تنها تكيهگاهت را ببين پروانههاي تشنهات در دشت ميچرخند و ميجويند معصوانه آغوش پناهت را در اوج لحظههاي شرم و حسرت، جان كه ميدادي كسي ميبرد سمت خيمهها نعش نگاهت را
