سعید بیابانکی عشق هرروز به تكرار تو برميخيزد اشك هر صبح به ديدار تو برميخيزد اي مسافر به گلاب نگهم خواهم شست گرد و خاكي كه ز رخسار تو برميخيزد مگر اي دشت عطشنوش گناهي داري كاسمان نيز به انكار تو برميخيزد تو به پاخيز و بخواه از دل من برخيزد حتم دارم كه به اصرار تو برميخيزد شعر ميخوانم و يك دشت، غم و آهن و آه از گلويِ تر نيزار تو برميخيزد پاس ميدارمت اي باغ كه هرروز بهار به تماشاي سپيدار تو برميخيزد اي كه يك قافله خورشيد به خون آغشته بامداد از لب ديوار تو برميخيزد كيستم من كه به تكرار غمت بنشينم عشق هرروز به تكرار تو برميخيزد
